Monthly Archives: December 2016

muszę szybko napisać, bo nie wytrzymam

Zbieram się do napisania większego wpisu na temat krótkiego pobytu w Bangkoku, ale zanim to zrobię, muszę napisać tu i teraz, natychmiast, bo dłużej nie wytrzymam tego milczenia.

Otóż. Zjadłam robale. Skromnie, bo tylko dwa rodzaje, ale. Też ilościowo nie zadużo, ale nie dlatego, że się brzydziłam albo nie smakowały, tylko czasem mam alergie na krewetki (zwłaszcza te w pancerzach) i podobno na owady opancerzone mogę mieć również.

Oto one.

Larwa bambusowa (non pai) – praktycznie bez smaku, czuć tylko tłuszcz, w którym była smażona. Jest wysmażona na wiór. Rozpuszcza się na języku.

Świerszcz (tak ga tan) – również smażony na głębokim tłuszczu, ale fajnie chrupiący i w przyprawach – mój faworyt. Może dlatego, że wychowałam się przy Filipie, tym od Mai, i czuję jakąś więź.

Poza tym, były też żaby, które juz kiedyś jadłam, ale te nie były najlepsze. Smażone w cieście na głębokim tłuszczu. Nie były chrupiące, raczej gumiaste.

Dziękuję za uwagę!


dziko na zachodzie

Po wyspie Pulau Ubin wybrałam się na zachodnią stronę Singapuru, do kolejnego parku. Myślałam, że w tym temacie nic mnie już tutaj nie zaskoczy.

Tymczasem Bukit Timah Nature Reserve przywitał od razu stromym podejściem na skromne, ale najwyższe wzniesienie wyspy o wysokości 163m n.p.m. Ale to nie podejście dało mi w kość, a wszechobecne schody. Nierówne, ze stopniami wysokimi nawet na kolano.

Jak widać, to nie jest park na łatwy spacerek, zwłaszcza przy panującej duchowe. Oprócz schodów są też wąskie ścieżki, skalne “momenty” i jaskinie (za kratami).

Podnobno flora i fauna jest tutaj nabogatsza ze wszystkich rezerwatów singapurskich. Można spokojnie zrobić z tego całodniową wycieczkę. Przewodnik poleca przysiąść w wyznaczonych miejscach i poobserwować naturę w ciszy. Ja przyszłam tu na bieganie, więc nie przesiadywałam, ale i tak udało mi się zobaczyć kilka fajnych motyli i Dicrurus paradiseus z fantazyjnym ogonem. Nie zaliczyłam też wszystkich dostępnych tras, więc jest powód, żeby wrócić.

Niedaleko parku znajduje się Bukit Timah Market and Food Centre, w którym można spróbować jednego z najlepszych carrot cakes w Singapurze. Uwaga, carrot cake to nie jest deserowe ciasto marchewkowe. Głównym składnikiem jest ciasto rzodkiewkowe (biała rzodkiew Daikon, mąka ryżowa), jajka i konserwowana rzodkiew. Są dwa rodzaje carrot cake – jasny i ciemny (z sosem sojowym). Najczęściej wyglądają jak mało apetyczna kupa, zwłaszcza z sosem sojowym, ale nie w tym miejscu.

Natomiast na deser zjadłam bean curd, co można przetłumaczyć jako ser sojowy, albo najzwyczajniej tofu. W ofercie było kilka wariantów, ja wybrałam z orzechami arachidowymi. Przy okazji można zaobserwować jak ów deser powstaje, bo w tym miejscu właściciele przygotowują wszystko sami i na miejscu, a w dodatku chwalą się, że wykorzystują niezmodyfikowaną genetycznie soję z Kanady. Myślę, że smakosze tofu doceniliby to co się tutaj wyrabia.


nostalgiczny pulau ubin

Oficjalne przewodniki polecają wyspę Pulau Ubin jako przykład tego, jak wyglądał Singapur w latach 60. ubiegłego wieku. Że wioska, cicho, spokojnie i generalnie chill out. Z tą historią to nie wiem, ale faktycznie – na wyspie można się zupełnie odprężyć i zapomnieć, że należy do nowoczesnego miasta.

Na Pulau Ubin można dostać się z Changi Point Ferry Terminal, z którego wypływają łodzie również do Malezji (Pengerang). We wrześniu br. o porcie można było przeczytać w prasie ze względu na znalezioną kontrabandę i mówiło się o jego zamknięciu. Jak na razie jest czynny. Sam port mieści się w Changi Village o klimacie sennych nadmorskich miasteczek. Obowiązkowo z hawker center, w którym można się posilić przed drogą, np. kawą na wynos.

Łodzie kursują od świtu do zmierzchu, nie ma rozkładu jazdy. Przewoźnicy czekają, aż uzbiera się dwunastoosobowa grupa i dopiero wtedy ruszają. W trakcie rejsu zbierają S$3 od osoby. Oczywiście, można zapłacić za 12 miejsc i popłynąć bez czekania, jeżeli komuś się spieszy, ale to chyba nie o to chodzi na tej wycieczce. Odległość od portu do portu to 2.5km, my płynęliśmy 10 minut.

Na wyspie, po prawej stronie portu wita policja, natomiast szlak turystyczny prowadzi na lewo. Najpierw przez kilka wypożyczalni rowerów, ale nie zdziwiłabym się, gdyby wszystkie należały do jednej rodziny.

Rowery są różne, w różnym stanie. MTB, trekkingowe, z koszyczkiem, tandemy. Wypożyczenie mojego już z lekka zużytego MTB kosztowało S$10 na cały dzień. Te nowsze kosztują drugie tyle, bo jak powiedział właściciel – “jezcze na siebie nie zarobiły”. I pewnie im łańcuch nie spada, i hamulce sprawniej działają. Może i można się było targować, ale ja nie umiem i nie lubię, w ogóle mi to nie przyszło do głowy. I taka ciekawostka, że nie trzeba okazywać żadnego dokumentu albo dawać go w zastaw.

Przed rozpoczęciem wycieczki wszyscy mijają sklep / kawiarnię / cokolwiek to jest z kokosami. Podczas gdy właścicielka niespiesznie, ale z wielką wprawą rozbija tasakiem kokosy dla spragnionych, ja zajrzałam do sklepu. To jest takie miejsce, gdzie być może towar faktycznie leży od lat 60.

Co do samej wyspy, to jest cała pięknie dżunglowo zarośnięta. Są miejsca, w których uprawia się zioła, jest sad. Są ulice asfaltowe i szutry. Większość ludzi przemieszcza się rowerem, ale jest też taxi service.

Ze zwierząt, na pierwszy rzut oka, można zobaczyć dzikie świnie, małpy, kraby, motyle. Są też psy tysiąc razy bardziej leniwe niż te, które spotkałam w Stambule. Jeden taki leżał na środku drogi asfaltowej. Nie bardzo zwracał na nas uwagę, tak samo jak na samochód, który zjechał z drogi na pobocze, żeby go ominąć.

Przy drogach ustawione są liczne tabliczki informujące o mijanych roślinach, ale też o muzułmańskich cmentarzach. Trzeba się bardzo dobrze przyjrzeć, żeby zobaczyć ledwo wystające nagrobki.

Ciekawa jest wycieczka przez Chek Jawa Wetlands – namorzyny oraz wzdłuż brzegu morza. Trzeba zwrócić uwagę na przypływ, bo część trasy chyba jest wtedy niedostępna. Informacje o poziomie wody i godzinach przypływu podane są na stronie internetowej, ale też przed wejściem na szlak. Rowery należy zostawić przed wejściem. Trochę się martwiłam, że nie mam zapięcia, ale też nie miały ich wszystkie pozostałe rowery czekające na swoich tymczasowych właścicieli.

Uwaga, na powyższym zdjęciu udało mi się uwiecznić ewolucję. Tak to wyglądało.

Zwiedziłam tylko wschodnią część wyspy, bo dosyć późno wyszłam z domu, ale zdecydowanie wrócę zaliczyć to co zostało – między innymi rowerową trasę MTB.

Fajnie byłoby pojechać ze swoim rowerem, ale sam transport jest utrudniony, jeżeli nie ma się własnego samochodu. Metrem rowerów nie można przewozić, chyba że składay (w ramach obecnie trwającego pilotażu), a w autobusie może znajdować się tylko jeden taki składak. Można oczywiście taksówką, ale szkoda pieniędzy. Transport roweru łodzią kosztuje S$2.


park zastępczy

To co wczoraj odwołał deszcz, dzisiaj też się nie udało, bo moja wypatrzona jadłodajnia przeniosła się na drugi koniec miasta i muszę wymyślić nowy plan.

Dlatego wybrałam się do Tampines Eco Green. Wypatrzyłam ten park jadąc metrem do Pasir Ris dzień wcześniej i wydawał się być zupełnie dziki w porównaniu do większości singapurskich parków.

I praktycznie taki jest; wszystkie ścieżki są zielone, bez żwiru, bez asfaltu. Oczywiście nie byłby to Singapur, gdyby nawet te zielone ścieżki nie byłyby perfekcyjnie wygolone. A jak, nawet trafiłam na ekipę powstrzymującą szaloną florę przed wtargnięciem na trasy dla ludzi.

Jednak  gwiazdą parku jest eko toaleta. Niektórzy znają to jako poczciwy wychodek, ale jak na singapurskie standardy przystało, nie poznasz w tych betonowych szatach. Jest instrukcja użytkowania, diagram wyjaśniający jak to działa i cała ideologia.

Park przebiega się szybko, bo całość ma zaledwie 36.5 ha i cztery ścieżki na krzyż. Najlepiej w ciągu dnia, bo nie ma nocnego oświetlenia. Chyba, że z czołówką. Za dnia spotkałam tych ponurych milczących typów, strach pomyśleć, co tu się dzieje w nocy. Trzeba też uważać, bo co między nogami biegają małe jaszczurki. Raczej im się krzywda nie stanie, ale można się wystraszyć.

Trening wyglądał prawie tak jak na obrazkach poniżej, tylko trochę dłuższy, bo zapomniałam włączyć endomondo po przerwie na zdjęcie. Dlatego spory odcinek przebiegłam jeszcze raz, żeby pokazać trasę. To na zielono się nie liczy.

20161223_singapore2

Coś tam faktycznie budują po drugiej stronie Tampines Ave 12, ale raczej nie jest to przedłużenie parku.

20161223_singapore1

Żeby nie było wątpliwości, po biegu jadłam, ale tym razem własnej roboty. Przede wszystkim szybko i prosto. Grzyby, okra, cebula, czosnek, krewetki, małże i chlust sake. Do tego płatki ostrej papryki pul biber, wszystko razem się dusiło na patelni.


scylla serrata i koguty

kliknij zdjęcia, żeby powiększyć

Tyle ostrzeżeń przed małpami, dzikami, bezpańskim psami i spadającymi kokosami, ale nikt nie ostrzegł mnie przed kogutami. Tymczasem, w błogiej niewiedzy, biegałam sobie beztrosko po parku Pasir Ris. Aż stanęliśmy sobie na drodze. Ja i kogut. Tzn. nie zupełnie na drodze, bo ja na chodniku, a on na trawniku. I zanim zdążyłam cyknąć mu pamiątkową fotkę (bo przecież to kogut), czmychnął on był w krzaczory.

img_20161222_090737.jpg img_20161222_092907.jpg

Pasir Ris to kolejny sterylny singapurski park położony we wschodniej części miasta.

img_20161222_092040.jpg img_20161222_092233.jpg

img_20161222_131223.jpg

Jednak oprócz perfekcyjnie wygolonych trawników, drewniane kładki prowadzą do namorzyn (“lasy namorzynowe, mangrowe, mangrowia – wiecznie zielona, pionierska formacja roślinna wybrzeży morskich w niemal całej strefie międzyzwrotnikowej“). Panem na włościach jest tam przede wszystkim Scylla serrata, który kształtuje krajobraz. Te nasypy z piasku powstają, gdy kopie sobie podziemne gniazdo.

img_20161222_093257.jpg

Nie wiem czy to baby scylla serrata, ale tutaj akurat taki malutki wchodzi sobie do domku.

img_20161222_093610.jpg

A tak wyglądał dzisiejszy bieg.

20161221_singapore2

20161221_singapore1

2016-12-22-13.15.12.png.png

…i posiłek po (kurczak i małże skwierczące na gorącym półmisku, to co widać, sos curry i zupa miso).

img_20161222_093905.jpg


jestem jak feniks — I Started Training Only Yesterday

…tylko odrodzenie jeszcze przede mną, na razie spal(ił)am się. Jak dziecko bez wyznaczonych granic, bez chwili zastanowienia nad konsekwencjami, pobiegłam gdy słońce było w najwyższym punkcie, a niebo wyjątkowo niebieskie jak na często przychmurzone singapurskie warunki. Na szczęście będę miała jeszcze kilka dni na poprawienie się. Tym razem celem biegu był reserwat Bedok we wschodniej części […]

via jestem jak feniks — I Started Training Only Yesterday